Vanmorgen had ik geen zin om op te staan. Pas om 8.15 ben ik uit mijn slaapzak gekropen en rustig alles gaan opruimen. De tent wil maar niet drogen en ik moet hem dan ook kletsnat inpakken. Gelukkig is regent het niet meer. Vandaag staat een zware etappe voor de boeg. Ik fiets vandaag de Schwäbische alb op.

Na een aantal km ontbijt ik en ontdekt er 3 cirkelende buizerds. In de verte zie ik de alb al als een muur opdoemen. Net na Nehren is een steil stuk. Ook al is het maar 700m 7% stijging, het zweet loopt me overal naar beneden en met veel gepuf kom ik boven. Hierna loopt de weg een aantal km onder de heuvels door. Een tegemoet komende fietser ziet al mijn bagage en steekt zijn duim omhoog. Voorbij het dorp Mössingen stijgt de weg 1300m lang 5%. Dit gaat een stuk makkelijker en ik ben zo boven. In Talheim, vlak voor de echte beklimming van de Alb drink ik wat extra isostar en eet wat dextro voor extra energie.
De eerste 3 km omhoog gaan prima.De gemiddelde stijging is 9%, ik fiets gemiddeld 11 km/h en gebruik nog niet de lichtste versnelling. Dan begint het te licht druppen en een halve minuut later komt er een gigantische bak water uit de lucht vallen. De weg is veranderd in een rivier en ik heb nog geen regenkleding aan. Snel doe ik de hoezen om de fietstassen en trek mijn regenbroek aan. Als de regen iets minder word ga ik op zoek naar een betere schuilplaats. Gelukkig is de bui snel voorbij en kan ik weer verder. Bij de eerste parkeerplaats na de haarspeldbocht trek ik alle regenkleding weer uit. De zon schijnt al weer en het is nu bloedheet in de regenbroek. Dan nog het laatste steile stuk en ik ben boven. Het is een mooi heuvelachtig landschap. De eerste fietsers die ik tegenkom steken ook al hun duim omhoog, heel apart!

Vanaf dat moment volgt de route het beekje de Lauchert. In het begint niet meer dan een greppel maar hij wordt steeds breder. Het water is zo helder dat ik de forellen zie zwemmen.

De weg gaat vanaf nu eigenlijk alleen nog maar omlaag met af en toe een klimmetje. Bij Mägerkingen eet ik een currywurst met brötchen. Vandaag kies ik de makkelijke route via de gewone weg. Dit schiet meer op dan alle kleine onverharde fietspaden, maar ik mis zo wel de echt mooie uitzichten. De lucht word inmiddels steeds dreigender.
Bij Sigmaringen kom ik over de Donaubrug met het grote slot Sigmaringen van de Hohenzollernfamilie. De Donau is hier niet breder dan de Zwette en helder blauwgroen van kleur. Onderaan de brug ontdek ik een nest met dodaarsjes en ik kan de oudervogel duikend onder water volgen. De camping ligt direct aan de Donau en er zijn veel groepen jongeren met kano's. De regen valt vandaag mee en alles kan lekker opdrogen. Vandaag eet ik hetzelfde als gister. Na het eten fiets ik Sigmaringen nog in en bekijk het gigantische slot. Rond 10 uur ga ik slapen en het is inmiddels kraakhelder.